ÖNCE KENDİNİ TANI

İnsanlarla hemen kaynaşan biri olmadım hiç bir zaman. Önce mesafeli durdum, gözlemledim. Sonra tanımak istersem ilk adımı atan ben oldum. Ve çokta iyi tanıdım. Gerçek beni, ben ne kadar müsaade ettiysem o kadarıyla tanıdılar.

Bunu kabullenmem biraz zamanımı aldı ama ben aslında iki farklı dünyayı yaşayan tek bir bedendim. Aslında birçok kişide böyledir, derinlere inersen. Ama ben kaçmak yerine kabullenmeyi ve kozlarımı ona göre oynamayı seçtim. 

Şimdi çocukluğuma inelim...

Yok öyle bişey. Gayette uslu hanım hanımcık bir çocukmuşum. Mutlu bir ailem, düzenli de bir hayatım var. Aile ilişkilerimde çok iyi, kanatsız bir meleğim adeta. Bundan şikayetçi miyim? Hangi insan sevilmekten şikayetçi olur ki.

Gel gelelim ki;

Aslında ailemin bilmediği o kadar çok şey var ki. Bilseler hala melek derler miydi bak orada şüpheliyim! Asla baskıcı bir aile olmadılar ama otoriteleri konusunda da bişey diyemeyeceğim şimdi.

Ben herşeyimi herkese anlatan biri olmadım buna ailemde dahil. O yüzdende bana ketum der annem.

Herşey küçük,pembe,masum yalanlarla başlıyor. Hadi ama! hangi kız ben yalan söylemedim aileme diyebilir? Söyledin, söyledim.