Herşey nasıl başladıysa, nasıl oluyor da aynı gitmiyor.
Tükenmişlik sendromu gibi bitmişlik sendromu yaşıyorum bende.
Gerçekten var böyle bir şey, yalan değil. Bitmiyor, süründürüyor.
Kafanda, içinde, kelimelerinde bitiyor. Ama. Ama hep bir sebep arıyorsun.
Sonsuz kere şans veriyorsun. Değişmiceğini biliyorsun.
Amaç süreyi uzatmak. Bi nevi kendini hazırlamak ayrılığa.
Olay ne biliyor musun?
Korkutan ayrılık değil, alışkanlık.
Sesini bir daha duyamamak.
Uyandığında yanında bulamamak.
Dokunamamak.
Düşündükçe kesilen nefesini, yaşamak.
